Tuesday, September 26, 2006

ขอบคุณที่ฉันไม่ได้รัก

I owe so much to those I don’t love.

The relief as I agree that someone else

needs them more.

The happiness that I’m not the wolf to their sheep.

The peace I feel with them, the freedom

love can neither give nor take that.

I don’t wait for them, as in window-to-

door-and-back.

Almost as patient as a sundial,

I understand what love can’t

and forgive as love never would.

-Thank- you Note


Wislawa Szymborska



ขอบคุณที่ฉันไม่ได้รัก

ฉันติดหนี้บุญคุณเหลือคณานัก

ต่อผู้คนที่ฉันมิอาจรักพวกเขาได้

คลายกังวลไปมากมาย

เมื่อมีใครรักพวกเขาเหล่านั้นได้มากกว่าฉัน

สุขใจ-ที่พวกเขามิต้องกลายเป็นลูกแกะ

และฉันไม่ต้องกลายเป็นหมาป่าเช่นกัน



วิสลาวา ซิมโบร์สกา เป็นกวีหญิงชาวโปแลนด์ เจ้าของรางวัลโนเบล

สาขาวรรณกรรมในปี 1996 เธอเคยพูดว่า “ฉันชอบองย้อนกลับไปดูความน่ากลัว

ในอดีต เพื่อจะก้าวต่อไปในอนาคต”

การเดินทางของชีวิต เราต้องผ่านพบกับผู้คนมากมาย รักบ้าง เกลียดบ้าง

เฉยเมยต่อกันบ้าง คละเคล้ากันไป

ผู้คนมากมาย เรื่องราว มากมาย

การย้อนกลับไปคิดถึงคนที่เราเคยรัก บางครั้งอาจกลายเป็นความเจ็บปวด

ชนิดหนึ่ง

แต่ใครจะทันได้คิดถึงคนที่เราไม่เคยรัก

เหมือนในกวีบทนี้

โลกเราอาจมีลูกแกะใจกล้ามากมาย ที่ยอมเสี่ยงตายเดินเข้าไปสารภาพรัก

ต่อหน้าหมาป่า ผู้ซึ่งไม่มีวันรักลูกแกะได้ ทั้งยังเป็นหมาป่าใจร้าย ชอบขย้ำฉีกทึ้งเนื้อ

แกะกินเป็นอาหารด้วย



เมื่อไม่รัก

อาจยากนักที่จะถนอมน้ำใจกันไว้ได้

แต่เนื่องเพราะมิอาจรัก

เราจึงมักคิดถึงพวกเขาด้วยใจสงบได้

เพราะรักไม่ได้

อิสรภาพในความสัมพันธ์ที่เราได้พบจึงยิ่งใหญ่

เราได้พบว่า

เมื่อความรักไม่จำเป็นต้องหมายถึงการรับหรือการให้

เราก็ไม่จำเป็นต้องชะเง้อประตูหน้าต่างรอคอยใคร

ไม่จำเป็นต้องอดทนอดกลั้นเหนื่อยใจเพื่อใครอีกด้วย

ขอบคุณที่ไม่ได้รัก

เพราะหาก “รัก” เข้าแล้วเมื่อไหร่

เราคงมิอาจเป็นเช่นนั้นได้

เพราะไม่ได้รัก..เราจึงรู้จักการให้อภัยอีกแบบหนึ่ง

ในแบบซึ่ง “ความรัก” มิเคยให้ได้

เราอาจเป็นหนี้ผู้คนมากมายที่เราไม่ได้รักเขา

แต่หากถาม “ความรัก”บ้างเล่า

ว่าเป็นเจ้าหนี้ใครอะไรหรือไม่

ความรักอาจตอบเราว่า

มันไม่เคยสร้างบุญคุณแก่ใคร

ไม่เคยมีใครติดหนี้ซักอย่าง

เพราะความรักนั้น..โดยตัวมันแล้ว

คงไม่ขึ้นตรงต่อใคร

สำคัญที่ดวงใจของเราต่างหากที่จะตระหนัก

ฉันติดหนี้บุญคุณเหลือคณานัก

ต่อผู้คนที่ฉันมิอาจรักพวกเขาได้

แต่คลายกังวลไปมากมาย

เมื่อมีใครรักเขาเหล่านั้นได้มากกว่าฉัน



จากหนังสือ พระจันทร์พันดวง

ของ ปราย พันแสง

Thursday, September 07, 2006

เพราะไม่ใช่แค่อากาศ ที่เปลี่ยนแปลงบ่อย

เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ...วลีนี้คงกำลังเป็นที่คุ้นหูคุ้นตากับผู้คนทั่วไป
กับหนังจากฝีมือการกำกับของพี่ต้น (แห่ง "แฟนฉัน") ที่กำลังถูกพูดถึงค่อนข้างมาก และทำรายได้วิ่งฉิว

...
...
...

อย่างที่รู้กัน อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยๆ อาจทำให้คนเราเกิดอาการเจ็บป่วย มากบ้างน้อยบ้างก็แล้วแต่ร่างกายของแต่ละคน
และเพราะอย่างนั้น ทุกคนจึงถูกแนะนำให้รักษา เสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรงอยู่เสมอ เพื่อวันที่ต้องพบกับความปรวนแปรของอากาศ ร่างกายเราจะได้พร้อมรับมือกับมัน

อย่างที่รู้กัน ความเปลี่ยนแปลงคือสัจจะที่ได้รับการพิสูจน์โดยการเวลา
นอกจากสภาพอากาศแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกล้วนอนิจจัง ดั่งที่ศาสดาผู้ยิ่งใหญ่แห่งโลกนี้ได้กล่าวไว้เมื่อนับพันปีมาแล้ว
ที่ใกล้ตัวและเกิดผลกระทบมากที่สุดก็หนีไม่พ้นชีวิตของเราเอง ซึ่งเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ...ขึ้น ลง ดี ร้าย ล้วนผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันเข้ามาทักทายเราอยู่เสมอ อยู่นานบ้าง สั้นบ้าง เป็นครั้งคราวไป
และเพราะอย่างนั้น ทุกคนจึงถูกแนะนำให้รักษา เสริมสร้างจิตใจ ให้เข้มแข็ง แกร่งกล้า เพื่อพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ของชีวิต ที่ปรวนแปรไม่แพ้อากาศ

...เพราะไม่ใช่แค่อากาศ ที่เปลี่ยนแปลงบ่อย...

Monday, September 04, 2006

ถึงผู้ที่ติดตามอ่าน ผู้ที่หลงเข้ามา ... เอ่อ ...? ก็ทุกผู้ทุกนามนั่นแหละ

ผมเองก็ติดตามอ่านทุกๆ ความเห็นนะครับ
แต่ไม่อยากไปตอบอะไรๆ ในพื้นที่ comments
ปล่อยให้มันเป็นพื้นที่สำหรับทุกๆ ท่านที่แวะเวียนเข้ามาดีกว่า
หากใครอยากพูดคุยโต้ตอบกัน รบกวนมาคุยกันที่ messenger, e-mail, phone, etc. ตามแต่สะดวกนะครับ

ขอบคุณทุกท่านที่มาอุดหนุน...ผมหวังใจเป็นอย่างยิ่งว่า จะได้บริการทุกท่านตลอดไป (ใช้คำได้เชยจริงๆ ...เอิ๊กๆๆ)

Wednesday, August 30, 2006

แค่รัก...พอไหม?

พักหลังนี้ อยู่ดีๆ ผมก็มานั่งคิดว่า

ความรักที่เรามีให้ มันเพียงพอที่จะทำให้เขาหันมามองเราบ้างไหม?

ตัวผมเองก็ทราบดี ว่าในหลายๆ ที แค่ความรักมันคงไม่พอ
แต่ถ้าตัดปัจจัยอื่นๆ เช่น ความมั่นคง หน้าที่การงาน หรืออะไรอะไรแถวๆ นี้ ออกไป
ความรัก มันเพียงพอที่จะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งมารักเรา พิจารณาเราอย่างจริงจังบ้างได้ไหม?
หากในเริ่มแรก เธอไม่ได้ชอบผมในแบบที่ผมชอบเธอ ความรักที่ผมมีให้ จะเพียงพอที่จะทำให้ความรู้สึกของใจเธอเปลี่ยนไปได้ไหม?

ผมเองเข้าใจ ว่าแต่ละคนก็คิดและต้องการต่างกันไป
ผู้หญิงบางคน อาจต้องการผู้ชายที่มั่นคง สามารถเลี้ยงดูครอบครัวได้ดี
ผู้หญิงบางคน อาจต้องการผู้ชายที่รักเธอมาก ดูแล เอาใจใส่เธออย่างดี
ผู้หญิงบางคน อาจต้องการผู้ชายที่ปล่อยให้เธอได้ดูแล เอาใจใส่เขาเต็มที่
...แล้วผู้หญิงที่ผมชอบ ผมรัก เธอต้องการอะไร?
ด้วยศรัทธาที่ถดถอย ผมเฝ้าถามตัวเอง...

...ความรักที่ผมมี มันจะมีค่ากับใครบ้าง...