tag:blogger.com,1999:blog-124793472012-02-05T22:22:43.173+07:00BozzaNovanoreply@blogger.comBlogger651100tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-35735092892090729632011-05-19T22:54:00.004+07:002011-05-19T23:37:53.116+07:00

สัตว์ที่อยู่ในกรง คุณค่าของมันหายไปทันทีอย่างเช่น นกปรอดหัวโขน คุณค่าของมันคือเป็นนักปลูกป่าที่ยอดเยี่ยมที่สุด เพราะมันกินผลไม้หลากหลายเวลาป่าถูกทำลายเกิดเป็นทุ่งโล่ง มันจะบินไปบินมาระหว่างพืชพันธุ์ แล้วออกมาที่โล่ง ถ่ายมูลที่มีเมล็ด ทำให้เกิดการปลูกป่าแต่การจับมาร้องในกรงแล้วตีราคา ว่าแต่ละตัวราคาเท่าไร นี่ไม่ใช่คุณค่าที่แท้จริง มันเป็นคุณค่าจอมปลอมส่วนหนึ่งจากบทสัมภาษณ์ นายแพทย์รังสฤษฎ์

BozzaNovanoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-57866543583765439232010-03-15T10:59:00.002+07:002010-03-15T11:25:49.510+07:00

....จากหนังสือ "ทางโลก" ของ วรพจน์ พันธุ์พงศ์ จากตอนที่ชื่อ "บูชาพญาอินทรี 'รงค์ วงษ์สวรค์" จากคำยืนยันของ 'รงค์ วงษ์สวรรค์.... "สุราเป็นปรัชญาของการพักผ่อน"

BozzaNovanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-49186193250782616972010-03-07T23:31:00.000+07:002010-03-07T23:34:58.210+07:00

I asked for his comment -- whether I have got that 'something' to pursue this career, and he say 'yes' right away with a solid expression on his face.Thank you very much krub. (Even though I know that you definitely won't come across my shitty note on facebook.) It's such a great courage I received from such a great guy like you.

BozzaNovanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-66328749248539420512010-01-17T17:31:00.002+07:002010-01-17T17:33:54.524+07:00

เมื่อได้เจออะไรบางอย่างที่เราชอบไม่ว่าจะเป็น คน สัตว์ สิ่งของ อาชีพ งานอดิเรก กิจกรรม ฯลฯเราก็จะมีชีวิตอยู่อย่างจริงจังและมีความหมายมากขึ้น

BozzaNovanoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-21876734151416489432010-01-17T17:29:00.000+07:002010-01-17T17:30:44.554+07:00

*ความฝัน* ต่างจาก **ความฝัน** ตรงที่ว่าไม่ใช่ว่าจู่ๆ มันจะเข้ามาหาเราเอง ณ ขณะหลับแต่เป็นเราต่างหากที่ต้องก้าวเข้าไปหามัน ณ ขณะตื่น

BozzaNovanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-64127959003799625322009-04-04T19:09:00.002+07:002009-04-06T23:46:44.683+07:00

วันนี้ผมรับหน้าที่เป็น PR ทำการประชาสัมพันธ์เชิญชวน ชักจูง หลอกล่อ ฯลฯ ให้กับหนังสือของเพื่อนสนิท(มั้ย?)คนหนึ่งครับมาลี(นามสมมติเสมือนจริง) เพื่อนของผมคนนี้เป็นคนอารมณ์ดี ร่าเริง ยิ้มเก่ง....มาก(มากเกินไปมั้ยเธอ?) และฟุ้งซ่านถ้าคุณๆ ลองตามไปอ่านใน link ที่ผมให้ไว้ข้างต้น (เป็น multiply site ของเธอเอง) คุณๆ น่าจะเห็นด้วยกับผมบ้าง ไม่มากก็น้อยอาจเป็นด้วยความห่างที่เธออยู่ไกลบ้านกว่าหกพันไมล์

BozzaNovanoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-12671382771217768012009-03-29T00:46:00.003+07:002009-03-29T01:41:53.672+07:00

เมื่อเวลา 13 ปีอาจไม่ได้มากกว่า 1 สัปดาห์เมื่อความมากมายจนล้นไม่ได้มีปริมาณเยอะไปกว่าความน้อยที่รอการเติมเมื่อความมั่นคงไม่ได้ให้ความเชื่อมั่นที่แข็งแรงกว่าการเริ่มต้นใหม่เมื่อรักแท้ไม่ได้เป็นที่น่าพอใจไปกว่ารักลองช่วยบอกผมที....ว่าการเป็นผู้แพ้ที่ดีต้องทำอย่างไร

BozzaNovanoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-70014361860711516802009-02-15T02:36:00.001+07:002009-02-15T02:44:03.633+07:00

ไม่ได้อัพเดทบลอกมานานนับปีได้เวลาฤยัง?

BozzaNovanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-68032971076217966002008-02-04T09:00:00.000+07:002008-02-04T09:02:49.686+07:00

Oh...Yes... it's February 4th.Yes... I'm turning 28.Yes... I'm living my life without certainty.Happy my f**king birthday.Happy my bloody life.Yes...

BozzaNovanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-6203600131129778422008-01-01T02:43:00.000+07:002008-01-01T02:44:34.965+07:00

จันทร์ ๓๑ ธันวาคม ๒๕๕๐ = mighty mouse dayขอบคุณ

BozzaNovanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-39172822286369405812007-12-26T05:29:00.000+07:002007-12-26T06:17:06.600+07:00

ผมจากบ้านเกิดเมืองนอนอันเป็นที่รัก มาพำนักพักอาศัยอยู่หกพันไมล์ไกลบ้านได้เป็นเวลาหนึ่งปีกับอีกสามเดือนกว่าอย่าถามว่าผมคิดถึงบ้าน อยากกลับบ้านไหม... "โคตร" คือคำตอบเพื่อนหลายคนมักทักทาย ไถ่ถาม มาทาง msn อยู่เนืองๆ ว่าเป็นอย่างไรบ้างคำตอบในระยะหลังของผม มักจะเป็นI'm eating my hope to survive.และผมหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆถ้าไม่ใช่เพราะความหวังบางอย่างที่มีอยู่

BozzaNovanoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-36261401182000135002007-12-12T07:38:00.000+07:002008-01-01T02:47:29.905+07:00

อาทิตย์ ๙ ธันวาคม ๒๕๕๐ = mickey mouse dayขอบคุณ

BozzaNovanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-4142830154961016292007-11-16T07:44:00.000+07:002007-11-16T08:03:53.289+07:00

ทำไมกูไม่จำสักทีนะ ว่าไอ้การที่จะตั้งใจพูดให้คนที่ไม่คิดจะ"ฟัง"เราตั้งแต่แรกสักเท่าไร แม่งเหนื่อยเปล่าแม่ง ทำเหมือนจะ"ฟัง"แต่มันแค่"ได้ยิน"ในส่ิงที่เราพูด โดยที่มันมีบทสรุปว่าที่เราพูด'มันไม่ใช่'มาแล้วตั้งแต่ต้นยิ่งพูด ก็ยิ่งเฉไฉ ไถๆ แฉลบๆ ไปเรื่อยเหนื่อยชิบหายกับที่ต้องตามมันไปพูดถึงประเด็นแฉลบ แล้วบอกว่าที่กำลังพูดกันอยู่เนี่ย มันไม่ใช่ประเด็นนี้ แล้วที่มึงกำลังพูดเนี่ย

BozzaNovanoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-26336512437742229342007-11-08T17:19:00.000+07:002007-11-08T17:34:18.697+07:00

เคยได้ยินกันไหม เพลงประกอบโฆษณาโครงการณ์ตาวิเศษ(สมัยผมเด็กๆ ...เอ่อ กี่ปีมาแล้วนี่)แต่เรื่องที่จะเขียนต่อไปนี้ ไม่เกี่ยวอะไรกับโฆษณาและเพลงประกอบข้างต้น ...!!!!เมื่อไม่กี่วันก่อนเพิ่งได้ดูรายการ Top Gear บนทีวีช่อง Dave (ฤไม่ก็ Dave +1) มีอยู่ช่วงหนึ่ง ทางผู้ดำเนินรายการเขาจัดให้มีการทดสอบการช่วยเหลือตัวเองหากเกิดเหตุการณ์รถตกน้ำ ว่าเราควรจะทำอย่างไรเพื่อเอาตัวรอดจากการจมน้ำอืม... รถตกน้ำ ที่ไหนๆ

BozzaNovanoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-72268398003590215052007-10-21T20:52:00.000+07:002007-10-26T07:55:49.315+07:00

คืนวันเสาร์ ผมเสร็จจากงานเสิร์ฟตอนห้าทุ่มกว่าเซ็งนิดหน่อยที่ก๋วยเตี๋ยวเนื้อตุ๋นที่พี่ๆ ในครัวอุตส่าห์จัดใส่กล่องไว้ให้กลับไปกินที่บ้าน เนื่องด้วยรู้ว่าผมชอบกินเนื้อมาก ถูกเจ้าแดเนียล คนขับรถส่งอาหาร หยิบถุงผิดกลับไป คงเหลือไว้แต่ไก่ผัดกระเทียมพริกไทย(และข้าวผัดไข่)ไว้ให้ผมได้เอากลับบ้านแทนด้วยความเซ็ง ในขณะที่ผมกำลังจะขึ้นอันเดอร์กราวนด์จากสถานีโอลด์สตรีท เดินผ่านโฮมเลส(

BozzaNovanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-89095258645785568282007-10-20T18:53:00.000+07:002007-12-26T05:28:36.186+07:00

เสาร์ที่ ๒๐ ตุลาคม ๒๕๕๐๑.ตื่นค่อนข้างเช้า... แปดโมงครึ่ง ...เอ่อ ก็อาจดูไม่เช้ามาก แต่หากเทียบกับเวลาเข้านอน ประมาณตีสองครึ่งตีสาม ก็นับว่าเช้าอยู่ที่ต้องตื่นเช้า เพราะมีนัดกับอาร์ตไดเรกเตอร์ของผม - พอล - ว่าจะไปบ้านพ่อแม่มัน ผมเองอยากไปเอากระเป๋าที่ทิ้งไว้ตั้งแต่ตอนที่ไปอาศัยอยู่ที่นั่นแต่พอใกล้ถึงเวลา โทรหาไอ้พอล มันไม่รับโทรศัพท์ ...นึกในใจ เอาอีกแล้ว ไอ้พอล มึงเบี้ยวกูอีกแล้ว(มารู้ทีหลัง

BozzaNovanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-19984249502675887812007-09-27T05:30:00.000+07:002007-09-27T06:28:10.288+07:00

อดัม เป็นมนุษย์เพศผู้ที่พระเจ้าสร้างขึ้น และได้รับอนุญาตให้อาศัยอยู่ในสวนของพระเจ้าอย่างมีความสุขในสวนของพระเจ้า มีต้นแอ๊ปเปิ้ลอยู่ต้นหนึ่ง ซึ่งอดัมไม่ได้รับอนุญาตให้กินแอ๊ปเปิ้ลจากต้นนั้น อดัมรับรู้และเข้าใจ......มันเป็นแอ๊ปเปิ้ลของพระเจ้าแต่นานวันเข้า ทั้งความสงสัยใคร่รู้ ว่าผลแอ๊ปเปิ้ลจากต้นแอ๊ปเปิ้ลนั้นมันจะหอมหวานเพียงไรทั้งความที่แอ๊ปเปิ้ลของพระเจ้ายิ่งดูน่ากินขึ้นทุกวัน

BozzaNovanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-47408350304812030662007-05-24T08:34:00.000+07:002007-05-24T08:41:27.615+07:00

May 23ไอ้กระจอกไอ้กระจอกไอ้กระจอกไอ้กระจอก ....บอกกับตัวเอง....3:08 AM | Add a comment | Send a message | Permalink | Trackbacks (0) | Blog itปล. คัดลอกมาจาก space ของตัวเอง http://cbunnag.spaces.live.com/

BozzaNovanoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-81261879004621427512007-05-24T08:24:00.000+07:002007-05-24T08:32:28.664+07:00

หมายความว่าอย่างนั้น.........ช่วงเวลานี้ของสองปีที่แล้ว เรายังมีความสุข (ย้อนกลับไปอ่านได้ที่โพสท์แรกๆ http://bozzanova.blogspot.com/2005/05/happiness-hangover.html )มีความสุขกับการที่ทีมรักได้ครอบครองถ้วยใบโตอันเป็นสัญลักษณ์แห่งยอดทีมของยุโรปปีนี้กลับกัน เรา hangover กับความทุกข์แทนความสุขแต่มันมีของแถมเสียด้วยสิเริ่มจากต้นสัปดาห์ที่ได้รู้ว่าเราพลาดหวังกับสามงานที่ส่งประกวด D&AD Student Awards

BozzaNovanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-35341934614921384912007-03-23T09:09:00.000+07:002007-04-08T17:54:18.228+07:00

เกิดอาการอยากขยายความจากบทความเรื่อง "หนุ่มสาว หมา และ คนตาบอด" ที่เคยเขียนให้อ่านกันไป.........เริ่มต้นจากที่มา...ผมเริ่มต้นเขียน "หนุ่มสาว หมา และ คนตาบอด" โดยมีที่มาจากการที่ได้ไปอ่านบลอกของหญิงสาวผู้หนึ่งในนั้น เป็นเหมือนบันทึกความรู้สึกแย่ๆ ของเธอที่มีต่อชายหนุ่มที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเธอด้วยความเป็นคนตรง เธอก่นด่าอย่างค่อนข้างเกรี้ยวกราด

BozzaNovanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-72152660410119634062007-03-14T08:46:00.000+07:002007-03-18T09:01:45.994+07:00

เมื่อคืน... นั่งทำงานกับไอ้พอลได้แป๊บเดียว แทบไม่ได้อะไรเลย non-productive สุดๆ ก็ออกไปดื่มที่ q bar กับเพื่อนๆ ใน class อีก 6-7 คนจากนั้นก็ไหลไป remedies กับจอร์แดนและพอลพร้อมด้วยทีน่า(ลูกครึ่งนอร์เวย์-เกาหลีใต้ ผู้น่ารัก และไปเยือนบางกอกมาแล้วถึงห้าครั้ง) และเพื่อนเธออีกสองคนสนุกดี ดีเจเปิดเพลงมันมาก... เต้นกันหกคน หญิงสามชายสามโดนสาวขโมยจูบแก้มไปหลายที... เขินแรกๆ ก็แค่มากอดระหว่างเต้นๆ

BozzaNovanoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-35350520402525781182007-02-13T00:15:00.000+07:002007-02-13T22:35:22.059+07:00

โดน คิวว์ tag มาแต่เป็น tag ที่ไม่เหมือนกับที่คุ้นเคยต้องจำใจทำ และอนุญาตตัวเองไม่ tag ต่อ เพราะไม่รู้จะไป tag ใครเอ๊ะ ... เอางี้ดีกว่า ใครอยากเล่นบ้าง ก็มารับไปได้เลย ถือว่าโดน tag ต่อจากผมละกันกติกามีอยู่ว่า .... ว่าอะไรหว่าลืม เดี๋ยวกับไปดูก่อนกติกาก็ง่ายๆ ในเวลา 1 ชั่วโมง ให้เขียนศัพท์คำแรกที่นึกได้ทันทีตั้งแต่ตัวอักษร A - Z ไม่ว่าศัพท์คำนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม ห้ามโกง ห้ามคิดซ้ำเกินหนึ่งครั้ง

BozzaNovanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-45888730658296503552007-02-02T03:07:00.000+07:002007-02-02T05:12:23.842+07:00

ผมถูกทิ้งแต่ผมไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้ ไม่ฟูมฟาย.........วันนี้ได้คุยกับเพื่อนสนิทคนหนึ่งผมกับมัน เรารู้จักกันมาประมาณสิบปีได้เรื่องมันเริ่มตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย ผมเรียนห้องหนึ่ง มันเรียนห้องข้างๆมันบอกว่าที่ห้องมันน่าเบื่อ วันหนึ่ง มันและผมจึงได้มารู้จักกันและกลายเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันมานั่งนึกๆ ดู เวลามันก็ผ่านไปเร็วเหลือเกินสิบปีกว่าแล้ว ตั้งแต่พวกเรายังวิ่งเล่นเฮฮากันหลังเลิกเรียน

BozzaNovanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-39082861996903018372007-01-21T23:47:00.000+07:002007-01-24T18:15:56.593+07:00

๑.ผมเคยได้ยินอยู่บ่อยๆ กับความคิดที่มันล้นออกมาจากสมองของผู้หญิงหลายๆ คน"ผู้ชายมันเลวยิ่งกว่าหมา" "ผู้ชายเป็นเพศที่เห็นแก่ตัว" "หาดีไม่ได้หรอก ผู้ชายน่ะ" ฯลฯ สารพัดประโยคที่จะได้ยินในฐานะที่เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ผมกลับไม่โกรธ ที่ถูกด่าอย่างเหมารวมบางครั้งผมก็พอจะเข้าใจได้ในอารมณ์โกรธ บางครั้งผมก็พอจะจินตนาการได้ในเรื่องร้ายๆ ที่เธออาจประสบพบเจอมาบางครั้งผมก็พอจะยอมรับได้ในส่ิงที่เธอทั้งหลายพูดมา๒.

BozzaNovanoreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-46100282961240926392007-01-20T00:30:00.000+07:002007-01-20T00:36:37.313+07:00

[จากเวบหนังสือพิมพ์ประชาชาติธุรกิจคอลัมน์ ตะวันตก-ตะวันออกโดย สาโรจน์ มณีรัตน์]...สุนทรียศาสตร์ในศิลปศาสตร์...เป็นที่ยอมรับว่า หากผู้ใดเคยผ่านการเรียนศิลปศาสตร์มาก่อนย่อมได้เปรียบ เพราะศิลปศาสตร์ไม่เพียงเกี่ยวเนื่องกับมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และวิทยาศาสตร์หากยังเกี่ยวข้องและเกี่ยวเนื่องกับสุนทรียศาสตร์ด้วยในประเทศแถบโลกตะวันตกอย่างสหรัฐอเมริกา

BozzaNovanoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-14559327924250191722007-01-08T05:46:00.000+07:002007-01-08T20:31:22.013+07:00

สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๐ ทุกๆ คน ที่ผ่านเข้ามาโดยตั้งใจฤไม่ได้ตั้งใจก็ตามคงไม่สายเกินไปที่จะกล่าวคำอวยพรนะครับ...ขอาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในสากลโลกโปรดจงดลบันดาลให้คุณ มีสุขภาพกายและใจแข็งแรง พร้อมที่จะดำเนินชีวิตไปตามเส้นทางที่เลือกเดินและโปรดจงดลใจให้คุณ คิดแต่สิ่งที่ดี ทำแต่สิ่งที่ดี เพื่อความสุขของคุณและคนรอบข้างที่คุณรักและรักคุณ.........คืนวันปีใหม่ที่ผ่านมา

BozzaNovanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-28707596576730889582006-12-27T05:04:00.000+07:002007-01-06T20:42:48.004+07:00

มีรุ่นน้องคนนึงถามมาหลังไมค์ว่า ทำไมไม่อัพเดทบลอกเราตอบกลับไปว่า ยังไม่มีอารมณ์ด้วยบางเรื่องราว มันส่งผลให้เราไม่อยากอัพเดทบลอกอัพเดทไป ก็มีแต่เรื่องน้ำเน่าๆ เดิมๆ ของตััวเองเรื่องราวมันไม่ได้สาระสำคัญอะไรสำหรับใครๆ เดี๋ยวเขาจะพาลเบื่อรำคาญกันเปล่าๆรุ่นน้องคนเดิมบอกว่า นี่มันบลอกพี่ พี่อยากจะบันทึกอะไรก็เรื่องของพี่ใครมาด่าก็ช่างมัน ไม่อยากอ่านก็ไม่ต้องอ่าน

BozzaNovanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1164747728556662462006-11-29T03:52:00.000+07:002006-12-27T05:02:54.980+07:00

....คนเราผลิตน้ำตาได้มากมายแค่ไหนกันต้องร้องไห้สักเท่าไร น้ำตามันถึงจะหมดไป....เราจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปด้วยความรู้สึกแบบไหน?เราจะรักใครมากมายจนสุดหัวใจแบบนี้ได้อีกไหม?เราจะมีความสุขอย่างเต็มที่ได้อีกไหม?คำถามที่ไม่เคยมีคำตอบ................

BozzaNovanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1162944378818559332006-11-08T06:52:00.000+07:002006-11-08T21:53:47.540+07:00

...มันไม่จบ............ผมนั่งดูคลิปวีดีโอ free hugs หลายรอบ(ถ้าใครเพิ่งมาอ่าน แล้วงงว่าคืออะไร โปรดย้อนกลับไปอ่าน บทความก่อนหน้า)สี่ห้ารอบที่ห้องเรียน และอีกหลายรอบที่ห้องพักความรู้สึกไม่ได้ลดลงเลยสักนิดเดียวกลับกัน ที่ดูในห้องพัก คราวหนึ่งน้ำตาผมไหลเลยทีเดียว...ผมเหงา............ยิ่งดู ผมยิ่งคิดว่า ผู้คนสมัยนี้ที่ถูกรายล้อมด้วยความเจริญทางวัตถุ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตามเมืองใหญ่ต่างๆ ในโลกนี้ ต่างก็

BozzaNovanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1162941721184778992006-11-08T06:22:00.000+07:002006-11-08T06:52:20.186+07:00

we all hunger for a touchผมไปเจอคลิปวีดีโอนี้มาจากบลอกของรุ่นพี่คนหนึ่ง http://bact.blogspot.com/ ระหว่างนั่งดู ผมขนลุก น้ำตาซึมด้วยเพลงประกอบที่ช่วยดึงอารมณ์ด้วยการตัดต่อที่ลงตัว(โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การใช้ภาพขาวดำในช่วงแรกที่ยังไม่มีการโอบกอด มันดูเหงาชะมัด)มันทำให้ผมเหงาระหว่างดู ผมนึกถึงหนังเรื่อง crash

BozzaNovanoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1162519413914045502006-11-03T08:13:00.000+07:002006-11-07T06:44:58.593+07:00

ตอนนี้ผมมาเรียนที่เมือง Falmouth ประเทศอังกฤษผมทำงานพิเศษ เป็นเด็กเสิร์ฟผมตั้งใจทำงาน ช่วยงานทุกอย่างเท่าที่จะช่วยได้ ไม่ใช่แค่เสิร์ฟอาหาร ผมยังช่วย เตรียมอาหารจำพวก starter, เตรียมภาชนะ, เช็ดจาน, เช็ดช้อน ฯลฯ ตามแต่จะช่วยได้ และเขาต้องการให้ช่วยผมอยู่เกินเวลาที่ทางร้านจ้างผมเสมอ อยู่ช่วยทำโน่นทำนี่ต่อ (เพราะร้านปิดห้าทุ่ม แต่ลูกค้ามักจะนั่งอยู่เกินห้าทุ่มเสมอๆ) ทั้งๆ ที่

BozzaNovanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1162139402799238882006-10-29T23:16:00.000+07:002006-11-02T08:34:41.560+07:00

วันนี้ผมมีความสุข ที่ได้ลองเดินตามทางที่เป็น"รสนิยม"ของตัวเองแม้มันจะดูเสี่ยง แต่ผมตัดสินใจเดิมพันกับความเสี่ยงนั้นเปล่า ผมไม่ได้บ้าบิ่น ...แม้จะต้องยอมรับว่ามันมีความเสี่ยงอยู่ แต่ผมคิดทบทวนเป็นอย่างดีแล้วรวมถึงความโชคดีที่ผมมีคนแนะนำและช่วยเหลือ ...เรียกว่าเป็น contact/connection ที่ดีมากเลยก็ได้ (ใครก็ได้ช่วยคิดคำในภาษาไทยให้ผมที แทนคำว่า contact/connection นี้ ...

BozzaNovanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1161999084449606522006-10-28T08:24:00.000+07:002006-10-28T08:35:26.126+07:00

ได้รูปนี้มาเมื่อวานนี้เห็นแล้วผมชอบมาก ตั้งชื่อให้มันว่า "sorrow" และใช้มันเป็น wallpaper/background ของหน้าจอคอมพิวเตอร์ laptop ของผมเครื่องนี้มันชวนให้ผมนึกถึงบางอารมณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับตัวผมเชื่อไหม... บางชั่วขณะ เห็นมันแล้วผมอยากร้องไห้คำถามที่เกิดขึ้นในใจ......ผมจะอยู่ในห้วงอารมณ์ "sorrow" แบบนี้อีกไหม?...ในห้วงอารมณ์นั้น(หากมี) ผมจะรับมือกับมันได้ดีแค่ไหน?...ผมไม่กล้าตอบตัวเองจริงๆ...

BozzaNovanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1161998012917276002006-10-28T07:32:00.000+07:002006-10-29T06:39:56.126+07:00

วันนี้ ผมไปทำงาน(เป็นพนักงานในร้านอาหาร)ตามปกติของชีวิตผมที่เมือง Falmouth นี้ (ทำงาน พุธ ศุกร์ เสาร์, หนึ่งทุ่มถึงห้าทุ่ม)ในร้านอาหารทีี่ผมทำงานอยู่ มีคนไทยอยู่ด้วยกันทั้งหมดห้าคน นับรวมตัวผมเองด้วยนอกจากตัวผมเอง ก็มีพี่เจ้าของร้านหนึ่ง(สามีเป็นคนอังกฤษ) พี่ๆ คู่สามีภรรยาที่ช่วยกันทำอาหาร(สามีเป็นพ่อครัว ภรรยาเป็นผู้ช่วย)อีกสอง และพี่คนไทยที่แต่งงานกับสามีชาวอังกฤษแล้วมาอยู่ที่เมืองนี้อีกหนึ่ง(

BozzaNovanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1161128629414744102006-10-18T06:25:00.000+07:002006-10-28T07:33:49.736+07:00

จะทำยังไงดีวะ?ความกลัวเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มรู้สึกว่า ทักษะภาษาอังกฤษที่มี มันไม่พอสำหรับการเรียนรู้ครั้งใหม่นี้ซะแล้ว(ไอ้ผลสอบ IELTS ที่บอกว่าเราอยู่ในระดับ 7 มันไม่เห็นจะวัดอะไรได้เลย มันเชื่อถือได้ไหมนี่?)กว่าจะพัฒนาให้ดีขึ้น ดีขึ้น... ไม่รู้เมื่อไร... เมื่อไรถึงจะดีพอ ดีพร้อมไม่รู้จะพลาดอะไรไปมากมายแค่ไหนจะทำยังไงดีวะ?ปล. "บันทึกงี่เง่า บรรเทางุ่นง่าน" เป็นหัวข้อที่ผมคิดขึ้นมา

BozzaNovanoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1161127483866583262006-10-18T05:46:00.000+07:002006-10-18T06:24:43.956+07:00

[คัดลอกมาจาก http://theaestheticsofloneliness.blogspot.com/ อีกที]"ตอนต้นปีที่ผ่านมา ผมได้ไปสัมภาษณ์วิศิษฐ์ วังวิญญู เรื่องหนังสือเล่มใหม่ของเขา ที่ชื่อว่าสุนทรียสนทนา เขาพูดไว้ประเด็นหนึ่งซึ่งน่าสนใจมาก เขาบอกว่าชีวิตคนเรามีพัฒนาการอยู่ 3 ขั้น คือ dependent - independent - interdependent เริ่มต้นจาก dependent ที่ในวัยเด็กตั้งแต่แรกเกิดจนถึงช่วงปฐมวัย

BozzaNovanoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1159722039090135982006-10-01T23:40:00.000+07:002006-11-29T05:49:26.230+07:00

...สวรรค์ส่งเรามาเกิดเพียงครึ่งเดียว ปล่อยอีกครึ่งหนึ่งของตัวเราไว้ที่ไหนก็ไม่รู้บนโลกกลมๆ ใบนี้จิตวิญญาณของเรา จึงไขว่คว้าหาใครสักคนที่จะมาทำให้ชีวิตของเราเต็มบริบูรณ์เสาะหา ติดตาม จนกระทั่งได้พบ ในวงแขนของกันและกัน......ด้วยเหตุนี้ คนเรากอดตัวเองไม่พอ เราต้องกอดใครอีกสักคน แล้วให้เขากอดเราตอบ...อ้อมแขนถึงจะสมบูรณ์...- ว.วินิจฉัยกุล : เรือนไม้สีเบจ -

BozzaNovanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1159401281317270432006-09-28T06:48:00.000+07:002006-09-29T02:34:17.786+07:00

...เนื้อวัวถูกกว่าไก่และดูเหมือนจะราคาพอๆ กับหมู (ผมชอบกินเนื้อ)...ดื่มน้ำเปล่าจากก๊อกได้เลย ไม่ต้องซื้อ

BozzaNovanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1159364630823084532006-09-27T19:17:00.000+07:002006-09-28T06:47:47.803+07:00

บ่ายโมงครึ่ง...ผมนั่งอยู่บนเตียง ข้างหน้าต่างในห้องนอนข้างนอกฟ้าขมุกขมัว ไร้แสงแดด ภายในห้องดูทึมๆ บรรยากาศชวนให้เหงานั่งใจลอย คิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อยนี่ก็สัปดาห์หนึ่งแล้ว นับจากที่ย้ายชีวิตมาอยู่ที่ Falmouthสัปดาห์แรก กับอะไรอะไรที่ไม่ลงตัว ก็พาลให้เหนื่อยใจอยู่ไม่น้อยตอนนี้ อะไรอะไรเริ่มเข้าที่เข้าทางบ้าง หวังว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะดีขึ้นเรื่อยๆนั่งใจลอย คิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อยโดยปกติ

BozzaNovanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1159287855116226062006-09-26T23:21:00.000+07:002006-09-27T19:14:11.516+07:00

I owe so much to those I don’t love.The relief as I agree that someone elseneeds them more.The happiness that I’m not the wolf to their sheep.The peace I feel with them, the freedomlove can neither give nor take that.I don’t wait for them, as in window-to-door-and-back.Almost as patient as a sundial,I understand what love can’tand forgive as

BozzaNovanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1157608921203618912006-09-07T12:57:00.000+07:002006-09-07T14:38:42.020+07:00

เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย ...วลีนี้คงกำลังเป็นที่คุ้นหูคุ้นตากับผู้คนทั่วไปกับหนังจากฝีมือการกำกับของพี่ต้น (แห่ง "แฟนฉัน") ที่กำลังถูกพูดถึงค่อนข้างมาก และทำรายได้วิ่งฉิว .........อย่างที่รู้กัน อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยๆ อาจทำให้คนเราเกิดอาการเจ็บป่วย มากบ้างน้อยบ้างก็แล้วแต่ร่างกายของแต่ละคนและเพราะอย่างนั้น ทุกคนจึงถูกแนะนำให้รักษา เสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรงอยู่เสมอ

BozzaNovanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1157384559865362462006-09-04T22:33:00.000+07:002006-09-04T22:42:39.880+07:00

ผมเองก็ติดตามอ่านทุกๆ ความเห็นนะครับแต่ไม่อยากไปตอบอะไรๆ ในพื้นที่ commentsปล่อยให้มันเป็นพื้นที่สำหรับทุกๆ ท่านที่แวะเวียนเข้ามาดีกว่าหากใครอยากพูดคุยโต้ตอบกัน รบกวนมาคุยกันที่ messenger, e-mail, phone, etc. ตามแต่สะดวกนะครับขอบคุณทุกท่านที่มาอุดหนุน...ผมหวังใจเป็นอย่างยิ่งว่า จะได้บริการทุกท่านตลอดไป (ใช้คำได้เชยจริงๆ ...เอิ๊กๆๆ)

BozzaNovanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1156876710508558112006-08-30T01:29:00.000+07:002006-09-04T22:28:50.446+07:00

พักหลังนี้ อยู่ดีๆ ผมก็มานั่งคิดว่าความรักที่เรามีให้ มันเพียงพอที่จะทำให้เขาหันมามองเราบ้างไหม?ตัวผมเองก็ทราบดี ว่าในหลายๆ ที แค่ความรักมันคงไม่พอแต่ถ้าตัดปัจจัยอื่นๆ เช่น ความมั่นคง หน้าที่การงาน หรืออะไรอะไรแถวๆ นี้ ออกไปความรัก มันเพียงพอที่จะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งมารักเรา พิจารณาเราอย่างจริงจังบ้างได้ไหม?หากในเริ่มแรก เธอไม่ได้ชอบผมในแบบที่ผมชอบเธอ ความรักที่ผมมีให้

BozzaNovanoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1145595243455246362006-04-21T09:47:00.000+07:002006-04-21T12:22:31.876+07:00

วานนี้ ผมเพิ่งได้ดูหนังเรื่อง the butterfly effectหนังเล่าเรื่องราวของ อีแวน เด็กชายผู้มีอาการวูบ (black out) เป็นโรคประจำตัวหลังจากอาการวูบ อีแวนไม่สามารถที่จะจำเรื่องราวเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในขณะที่เขาเกิดอาการวูบได้แม่ของอีแวน บอกให้เขาเขียนบันทึกประจำวัน ด้วยความหวังว่าอาจเป็นสิ่งที่ช่วยเกี่ยวกับความทรงจำของอีแวน...เวลาผ่านไป อีแวน เป็นนักศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย

BozzaNovanoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1145038136160431472006-04-15T00:22:00.000+07:002006-04-15T02:06:53.140+07:00

[เขียนเมื่อ 11 เมษายน 2549 เวลาประมาณห้าทุ่ม, ที่บาร์ริมหาดแห่งหนึ่ง ณ เกาะเต่า]ห้าทุ่ม... ผมนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ที่บาร์ริมหาดแห่งหนึ่ง ณ เกาะเต่า (หาดโฉลกบ้านเก่า) การมาเดินทางมาหย่อนใจครั้งนี้ ผมติดสอยห้อยตามเพื่อนสนิทสมัยมัธยมปลายคนหนึ่งมา โดยที่เธอเองก็เกาะมากับรุ่นพี่ที่ทำปริญญาเอกอยู่ด้วยกัน นอกนั้น อีกประมาณสิบชีวิตที่เหลือ เราทั้งคู่ต่างไม่เคยรู้จักมาก่อนหน้า

BozzaNovanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1142498647894954612006-03-16T13:28:00.000+07:002006-03-16T15:47:31.566+07:00

หลายวันก่อน ระหว่างการสนทนาของผมกับน้องคนหนึ่งน้องคนนั้นบอกผมว่า เขาไม่มีเพื่อนที่พูดคุยเรื่องราวในบางด้านได้เลยเปล่า น้องเขามีเพื่อนสนิท เวลาชีวิตมีปัญหา(อืม...แต่ผมคิดว่าไม่น่ามีมั้ง สำหรับคนนี้)ก็คงพูดคุยปรึกษาได้แค่ในบางเรื่องราว เช่น การเมือง เขาไม่มีเพื่อนที่จะคุยกันได้แต่มันจะแปลกอะไร ก็ในเมื่อมีบางใครพูดไว้ว่า การเมือง ศาสนา เป็นเรื่องที่ไม่ควรนำมาเป็นหัวข้อสนทนาบางครั้ง การไม่พูดถึง

BozzaNovanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1141116984893194932006-02-28T15:27:00.000+07:002006-02-28T16:09:28.480+07:00

เธอถามถึงเหตุผลที่ฉันรักเธอ.........เธอเคยแหงนหน้ามองดูดาวบนท้องฟ้าไหม?เปล่า... ฉันไม่ได้จะเปรียบเธอเหมือนดาวบนท้องฟ้าแต่เธอเคยสังเกตไหม ดาวแต่ละดวง มันสุกสว่าง สวยงาม อยู่ในตัวมันเองและเมื่อไรที่ฟ้ายามค่ำคืน "แน่น"ไปด้วยดวงดาว ...ฟ้าคืนนั้น มันคงสวยงาม และน่าจดจำอย่างที่อธิบายไม่ถูกฉันอยากจะเปรียบเทียบความรักของฉันแบบนั้นฉันมีเหตุผลมากมาย ที่จะบอกว่า ฉันรักเธอมันเป็นสิ่งละอันพันละน้อย ที่ฉันชอบ

BozzaNovanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1140698702101320222006-02-23T16:36:00.000+07:002006-02-24T02:55:13.116+07:00

ค่ำคืนวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ในวงเล่า ที่ร้านประจำของผมและผองเพื่อน ชื่อ"ปลาดิบ"(อร่อย บรรยากาศดี แนะนำครับ แนะนำ ...ร้าน"ปลาดิบ"อยู่ปากซอยอารีย์สัมพันธ์ ๗ เยื้องๆ กับกระทรวงการคลัง ตรงข้ามกรมประชาสัมพันธ์)ครั้งล่าสุดนี้ มีสมาชิกที่แปลกหน้าสำหรับผมเพิ่มมาหนึ่งคน เป็นเพื่อนของเพื่อน แต่ผมไม่เคยเจอมาก่อนเขาทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลรามาธิบดี แต่เขาไม่ได้เป็นหมอในระหว่าง การดื่มประกอบการสนทนา ...เอ

BozzaNovanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1140091228285684122006-02-16T12:21:00.000+07:002006-02-21T00:38:38.593+07:00

เมื่อสองสัปดาห์ก่อน ผมได้มีโอกาสดูรายการทีวี "ที่นี่หมอชิต"ในรายการ มีอยู่ช่วงหนึ่ง ที่ทางรายการได้ขึ้นไปที่โรงเรียนบนดอยที่โรงเรียน มีเด็กอยู่จำนวนหนึ่ง ...ขอโทษ ผมจำไม่ได้ว่าเท่าไร แต่ไม่มากนัก น่าจะประมาณยี่สิบคนโดยมีครูหนึ่งคน ที่เลือกที่จะเสียสละอะไรบางอย่างสำหรับตัวเอง เพื่อที่จะให้อะไรบางอย่างสำหรับคนอื่นมีช่วงหนึ่งของรายการ เป็นช่วงที่เหล่าดาราที่ขึ้นไป(มีคุณสัญญา คุณเสนาลิง คุณนุ่น วรนุช

BozzaNovanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1138723866471474802006-01-31T21:42:00.000+07:002006-01-31T23:11:06.523+07:00

เวลาไม่สบาย เราทำอย่างไรกันครับ?ถ้ามันไม่หนักหนานัก เช่น ปวดหัว มีไข้นิดๆ อ่อนเพลียวิธีง่ายๆ ก็คือพักผ่อนใช่ไหมครับร่างกายเรา เวลาถูกใช้งานหนักๆ ฤว่ามีอะไรผิดปกติเราก็ควรให้มันได้หยุด เพื่อพักฟื้นบ้างใครๆ ก็บอกว่า สุขภาพต้องมาก่อนร่างกายเรา เราก็ควรจะดูแลให้ดีๆแล้วสุขภาพใจล่ะ เราดูแลกันดีแค่ไหน.........ไม่กี่วันมานี้ ผมได้คุยกับเพื่อนสาวคนหนึ่งผมและเธอ รู้จักกันมาเกือบสามปีช่วงต้นของการรู้จักกัน

BozzaNovanoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1135455212451292882005-12-25T02:07:00.000+07:002006-02-09T20:08:27.513+07:00

ในวงสนทนาระหว่างเพื่อนที่คบกันมาเกือบสิบปีผมเริ่มสงสัยอะไรบางอย่าง...เราเคยอยู่เงียบๆ แล้วเงี่ยหูฟังเสียงจากข้างในตัวเองกันบ้างไหม.........หลายคนรอบข้าง ต่างเริ่มต้นเดินบนเส้นทางชีวิตของตัวเองต่างคนต่างกำหนดจุดหมายปลายทางบางคราว ผมสงสัยว่า เส้นทางที่เขาและเธอเลือกเดิน ใครกันกำหนดหลายครั้ง เมื่อคนส่วนใหญ่ต่างยอมรับว่า แบบนั้นดี แบบนี้เยี่ยมหลายคนก็พร้อมที่จะกำหนดจุดหมายปลายทาง กำหนดทางเดิน

BozzaNovanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1131379343218647642005-11-07T22:20:00.000+07:002005-11-09T23:04:13.843+07:00

เคยรู้สึกว่าหมดไฟ หมดแรง หมดพลัง สำหรับชีวิตปกติที่สุดแสนจะวุ่นวายกันบ้างไหมครับ?ย้อนหลังไปสองสัปดาห์ก่อน ผมชวนตัวเองลาพักจากงานประจำ และชีวิตอันแสนวุ่นวายในเมืองใหญ่ไปใช้ชีวิตที่เหมือนเป็นคนละโลก บนดอยที่บ้านแม่ผักแหละ อ.แม่สรวย จ.เชียงรายตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ขึ้นไปทำค่าย...สร้างโรงนอนให้เด็กๆ ที่โรงเรียนบ้านแม่ผักแหละ...ชีวิตช่างแตกต่างชิวิตในเมืองใหญ่... วุ่นวาย สับสน ร้อนรน เร่งรีบ

BozzaNovanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1127844710929058842005-09-28T00:23:00.000+07:002005-09-28T01:17:03.096+07:00

"สวัสดี ดากานดา"............กี่ปีแล้วหนอ ที่ใช้ชีวิตราวกับว่าเวลามันหยุดนิ่ง ฤ อาจจะเดินถอยหลังเสียด้วยซ้ำ...นับตั้งแต่เวลาพาให้ชีวิตได้พบกับใครคนหนึ่ง แล้วเวลาก็พัดผ่าน และพัดพาให้ต้องเหินห่างจากใครคนนั้นในความเป็นจริง มันก็เป็นเพียงเรื่องปกติธรรมดา เป็นสัจธรรมที่ได้พบเจอกันอยู่บ่อยๆเวลาที่ไม่เคยหยุดนิ่ง เหมือนๆ กับความเปลี่ยนแปลงที่ไม่เคยหยุดทำหน้าที่ของมันแต่ช่วงเวลาเกือบสิบปีที่ผ่านมา

BozzaNovanoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1127144713785777322005-09-19T22:15:00.000+07:002005-09-25T03:34:24.676+07:00

เคยรู้สึกว่าตัวเองไร้ความสามารถกันบ้างไหม?-----------------------------------------------------------------เคยมั่นใจในศักยภาพของตัวเองเคยคิดว่าอย่างน้อยก็ไม่อ่อนด้อยไปกว่าใครแล้ววันหนึ่งก็เข้าใจสัจธรรม..."เหนือฟ้ายังมีฟ้า"บางทีเรามันก็แค่กบในกะลา...บางครั้งเรามันก็แค่คน ไม่ใช่เทวดา...บางคราวเรามันก็แค่เศษธุลีใต้แผ่นฟ้า...บางเวลาเราพึงระลึกไว้ว่า...เหนือฟ้ายังมีฟ้าอยู่เสมอ-------------------------

BozzaNovanoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1126105735543266022005-09-07T22:06:00.000+07:002005-09-25T03:37:24.936+07:00

คนเราเกิดมาอยู่ในช่วงเวลาหนึ่ง แล้วก็ตายจากไปธรรมชาติ มีอยู่ คงอยู่ ก่อนหน้า และอาจตลอดไปเราก็เหมือนผู้มาขออยู่อาศัย...ฤเปล่า?ธรรมชาติใจดี เป็นเจ้าบ้านที่ดี ให้คนเราอยู่อาศัย รบกวน เบียดเบียน อย่างไม่เคยปริปากบ่น(ผมคิด...ถ้าบ่นได้ ธรรมชาติคงด่ากราด ยิ่งกว่าแม่ค้าปากจัดตามตลาดสด)เหมือนคนเราจะได้ใจ...เมื่อธรรมชาติปล่อยให้เรารบกวน เบียดเบียน...เราก็ไม่เคยคิดเกรงใจ ขอให้ตัวเองสุขสบายเป็นพอ...

BozzaNovanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1125250995332014982005-08-28T23:26:00.000+07:002005-09-14T22:43:55.116+07:00

ผมเรียน ม.ปลาย สายวิทยาศาสตร์ผมเรียน มหา'ลัย คณะวิศวกรรมศาสตร์ผมทำงาน(มาแค่ 3 เดือน) ในตำแหน่ง technical support engineerแต่วันนี้ ผมไม่อยากเดินบนเส้นทางสายวิศวกรอีกต่อไปการตัดสินใจไม่ง่ายในขณะที่ ก็ไม่น่าจะยากนักแต่ปัจจัยมันไม่ใช่แค่ ชอบ หรือ ไม่ชอบพ่อ แม่ คือคนสำคัญที่สุดที่ต้องคิดถึงไปด้วยอนาคต ความมั่นคง นั่นคงพูดไม่ได้ว่าไม่สำคัญ.........

BozzaNovanoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1123872989215491602005-08-13T01:47:00.000+07:002005-08-13T14:40:41.053+07:00

เพื่อน/รัก.....รัก/เพื่อนเมื่อวาน... ผมถูกชักชวนให้ไปดูหนังตัวอย่าง(Trailer)ของหนังไทยเรื่อง "เพื่อนสนิท"โครงเรื่องของหนัง มันชวนให้นึกถึงเรื่องเก่าๆ คนเก่าๆ ... รักเก่าๆตัวอย่างหนังเพียงแค่ 2-3 นาที(ต่อหนึ่งแบบ) แต่ดูแล้วกลับใจหายวาบ เหมือนกับว่าน้ำตาจะซึมออกมา......ผมเชื่อว่า คนส่วนใหญ่ น่าจะเคยรู้สึกดีๆ จนถึงขั้นหวั่นไหว ไปกับคนใกล้ชิดที่เรียกว่า"เพื่อนสนิท"กันมาบ้าง...ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น..

BozzaNovanoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1123083874746913022005-08-03T22:05:00.000+07:002005-09-14T22:49:13.013+07:00

หลายคนคงเคยผ่านหูกับประโยคข้างบนถ้าจำไม่ผิด คงเป็นหนังเรื่อง"กุมภาพันธ์".........คุณเคยรู้สึกว่า"อาภัพรัก"กันบ้างไหมครับ?เมื่อคำว่ารักที่เกิดขึ้น มักไม่ถูกที่ ไม่ถูกเวลาเมื่อความรัก ที่มีให้ใครสักคน ไม่ได้รับการตอบสนอง และอาจถูกมองข้ามในหลายคราวเมื่อเกือบทุกสิ่งที่ทำให้ใครสักคนอย่างที่อาจไม่มีใครอื่นได้รับ เสมือนเป็นเพียงหนึ่งหยดน้ำในผืนมหาสมุทรแล้วสุดท้าย

BozzaNovanoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1122915872633764082005-08-01T23:29:00.000+07:002005-08-03T21:24:32.870+07:00

ช่วงนี้สับสนกับชีวิตชะมัด... จะเอาไง จะเอาไง จะเอาไง จะเอาไงเป็นวิศวกร ทำโรงงานสองสัปดาห์ รวมกับออฟฟิศปัจจุบันอีก 2 เดือน เป็นสองเดือนครึ่ง ... ความสับสนก็ยังคงอยู่ยังไม่เบื่อ ยังไม่เบื่อ ... เอ โน้มน้าว สะกดจิตตัวเองอยู่ฤเปล่านี่?แต่ใครล่ะ อยากจะทำงาน มากว่าอยากอยู่สบายๆ ...ถ้าเสกเงินทองได้เหมือนนักมายากลน่ะนะกับงานที่(คิดว่า)ชอบ สนุก ...พวกดนตรี หนัง ทีวี หนังสือ อะไรแบบนั้นจะไปทำจริงๆ

BozzaNovanoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1122093148893410202005-07-23T11:00:00.000+07:002005-07-24T11:30:56.136+07:00

วันก่อน...ลงรถเมล์...เดินข้ามสะพานลอยมาที่ปากซอย2 (บ้านผมเข้าได้สองทาง ซอย1 และซอย2)วินมอเตอร์ไซค์ที่ปกติจะอยู่ถึงสี่ทุ่ม ปิดไฟมืด...ในความหมายว่า วันนี้ปิดแล้วมองนาฬิกาจากโทรศัพท์มือถือ เอ...มันเพิ่งสามทุ่มเอง ทำไมเลิกเร็ว?คิด คิด คิด เอาไงดีจะเดินไปที่ปากซอย1 ก็ขี้เกียจ วันนี้เอาคอมพิวเตอร์พกพากลับมาด้วย หนักชะมัดยืนรอไปเรื่อยๆ คิด คิด คิด เอาไงดีพี่สาวก็ยังไม่กลับบ้าน

BozzaNovanoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1121188254935034432005-07-13T00:12:00.000+07:002005-07-24T11:37:10.100+07:00

เมื่อวานและวันนี้ตื่นเช้า ไปทำงานตามปกติ......"เวลา แปดนาฬิกา"ประโยคนี้ ดังขึ้นขณะผมสอดบัตรโดยสารรถไฟฟ้าเข้าเครื่องแล้วเพลงชาติก็ดังขึ้นทุกคน(จริงๆ ก็ไม่ทุกคน แต่ 90% ล่ะนะ) ก็หยุดยืนตรงเคารพธงชาติ......แปลกตาดีแปดโมง ช่วงเวลาเร่งด่วนภาพที่ชินตาคือ ผู้คนเร่งรีบ บ้างแก่งแย่ง บ้างมีน้ำใจ (เหรียญมีสองด้านเสมอ) ทุกอย่างดูวุ่นวายวันนี้ ภาพที่เห็น ถึงแม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ไม่ถึง 2 นาที

BozzaNovanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1120243240185760192005-07-02T01:30:00.000+07:002006-03-06T17:55:48.200+07:00

...และแล้วรักที่มีก็จบลง มันก็คงเหมือนเก่า...อยู่ๆ ก็นึกถึงท่อนนี้ของเพลงนึงขึ้นมา... กับเก้าปีที่ผ่านไป...ไม่เหลืออะไรเลย แหลกสลายลงไปกับตา เหลือเพียงใจที่ว่างเปล่า กับฉันคนเดียวเท่านั้น...อีกเพลง............ผ่านไปเก้าปี ก็ยังคงเหมือนเดิม ร้องไห้ไม่ต่างจากครั้งแรกๆเมื่อไรหนอ น้ำตาจะหยุดไหลทำไม ทำไม ทำไม.........30 มิ.ย. 2548 ค่ำๆ ดึกๆ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขี้นกระชากความสนใจไปพร้อมๆ

BozzaNovanoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1117385916364076972005-05-29T23:47:00.000+07:002005-05-29T23:58:36.366+07:00

หมายความอย่างนั้น...สี่วันมานี่ ยังสำลักความสุขอยู่เลยลิเวอร์พูล กะ แชมป์ UCL ..... มันอร่อยหอมหวานจริงๆ แฮะส่วนผสมไหนจะมาทำให้สุขได้เท่านี้อีกหว่า.....(นึกออกแล้ว...เรา กับ ใครคนนั้น)หมดครึ่งแรก 0-3 ... หมด 90 นาที 3-3ตอนหมดครึ่งแรก พูดไปใคจะเชื่อยิ่งถ้าบอกว่าจะชนะ คงถูกหาว่าบ้า ฤไม่ก็ไข้ขึ้นแต่วันต่อมา รูปในหนังสือพิมพ์ star soccer ก็เป็น stevie g. เดินถือโทรฟี่นำลูกทีมลงจากเครื่องบินเออ เอาดิ

BozzaNovanoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1116484541108075172005-05-19T13:30:00.000+07:002005-05-19T13:35:41.120+07:00

ฝนตกอีกแล้ว ไม่ตกสักวันเห้อะ...นั่นคือข้อความที่อ่านได้จากชื่อ msn ของรุ่นน้องคนหนึ่งแปลก... ผมกลับไม่เห็นด้วยในครั้งนี้ ทั้งๆ ที่ ในหลายๆ คราว มันก็น่าเบื่อและชวนหงุดหงิดอยู่ไม่น้อยเมื่อไม่กี่วันก่อน เจอรูปวัดวัดหนึ่งบนหน้าหนังสือพิมพ์วัดนี้ ผมและเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ กลุ่มสานฝัน(ชมรมอาสาฯ) ที่ไปบ้านทอฝันกันทุกปีๆ น่าจะรู้จักกันดี(แต่ทำไมหนอ ผมรู้จักไม่ดี ชื่อก็จำไม่ได้ ...วัดวิเวกการาม

BozzaNovanoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-12479347.post-1114617824422167882005-04-28T13:03:00.000+07:002005-04-27T23:03:44.423+07:00

Finally... I've got a blog...

BozzaNovanoreply@blogger.com3